Zomervluchttigheid naar vaste grond: plannen zonder te 'moeten'.

Van zomervluchtigheid naar vaste grond: plannen zonder te 'moeten'

Afgelopen weken liep ik continu tegen mijn planning én mijn grenzen aan. Ik stelde ze wel op papier, maar in de praktijk liet ik ze zo weer los. 

Herkenbaar?

Voor mij is dit een terugkerend ritme. Zeker twee keer per jaar overkomt het me: na de midwinterwende en direct na de zomerbreak. De overgang van de open, vrije zomerenergie naar de structuur van het dagelijks leven vraagt om een omschakeling die niet altijd vanzelf gaat. Zeker als de dagen nog heerlijk zonnig zijn, blijf ik makkelijk hangen in het vluchtige. Ik spring van de hak op de tak en mis het gevoel van vaste grond onder mijn voeten.

Op zo’n moment heb ik iemand nodig die me even spiegelt. Iemand die me herinnert aan wat ik eigenlijk al weet en kan, en die zachtjes de vinger op de zere plek legt.

Mijn valkuil van een  to-do-lijst

Terug naar het plannen. Een strakke agenda waarin elke minuut is dichtgetimmerd? Daar word ik bloednerveus van. Wat ik wél nodig heb, is het herontdekken van mijn bullet journal, mijn vertrouwde kleurcodes, en vooral: helderheid over mijn eigen ruimte en pauzes.mijn balans terug vinden tussen zaken en privé.

Wat moet ik, wat wil ik, en wat is op dit moment echt noodzakelijk? Zowel zakelijk als privé. Het draait om het vinden van balans, het bewust creëren van tijd en het aanbrengen van focus.

Mogelijkheden i.p.v. Moeten

De oplossing ligt in een planning die subtiel én duidelijk is; een structuur die rekening houdt met beweeglijkheid. Ik werk met blokken in mijn agenda die ik vrij kan invullen. Geen rigide to-do-lijstjes met verplichtingen, maar overzichten van mogelijkheden.

in mijn hoofd speelt het regeltje : MOET IK DIT NU DOEN? in al zijn variaties. Jullie kennen het vast wel maar hier komt hij nog een keer.

MOET ik dit nu doen( moet het? of mag het?of kan het?)

Moet IK dit nu doen? (of kan iemand anders dit doen)

Moet ik DIT nu doen? (of wil ik wat anders)

Moet ik dit NU doen? (of kan het later)

Moet ik dit nu DOEN? ( of kan ik het laten)

Het woord 'moeten' werkt bij mij heel averechts. Opties en keuzes geven juist ademruimte. En laten we eerlijk zijn: we hebben bijna altijd een keuze.

• Ga ik een fijne maaltijd koken of kies ik voor gemak?
• Ga ik iets voor mezelf doen of voor mijn bedrijf?
• Ga ik wandelen en onderweg inspiratie opdoen voor mijn bedrijf?
• Kies ik voor creativiteit — met aquarel, inkt, wol, een boek of breiwerk — of duik ik de tuin in?
• Pak ik een klusje in huis aan, of ga ik liever met een luisterboek in de zon zitten breien?
• Wat wil ik deze 20 min doen?

Kaders geven vrijheid

De keuzemogelijkheden zijn eindeloos, en hoewel dat enthousiasme geeft, kan het zonder kader net zo goed leiden tot keuzestress of stilstand. Overvloed zonder richting vervliegt.

Juist daarom plan ik. Niet om mezelf vast te zetten, maar om een stevig fundament neer te zetten waarin mijn inspiratie, rust en werk moeiteloos naast elkaar kunnen bestaan.

De planning die past bij mijn energie en dat is misschien nog wel het belangrijkste. 

Wat geeft energie en wat kost energie?